Nehirde bir kayık

Bir akıntı almış götürüyor kayığı, bu sefer kayığın en azından yerinde saymadığını biliyoruz. Akıntı yönünden de memnun bu kayık. Hayat bu sefer kürek çekmesine gerek bırakmamış eskisinin aksine.

Rüzgarın da bir tatlı kokusu var ki kayık akıntının yönünde ilerlerken bir bahar havası geçiyor sanki her an yanından. Sürüklüyor aheste aheste içi bal ruhlu kayığı bu nehir.

Nehire mi şaşmalı, kayığın bu nehre denk gelmesine mi bilemeyiz ama;

Bu nehir sonsuz olsa diye içinden geçiyor kayığın.

Karma IV

Karma, çünkü öyle istedi. Sarmaşık dolu yolların sonucu sıcacık bir ele çıkabiliyor bazen. İlk penaltıları kaçırmış olsanız da maçı kaybettiğiniz anlamına gelmiyor. Maçı penaltılara götürebilmenin bile şükredilmesi gerektiğini unutmadan. Bir de bakmışsınız karanlık orman içinde pusulanızı kaybettiğiniz anda kutup yıldızını gösteren biri çıkmış. Çok insanla tanışmış olabilirsin, tanışacaksın da. Ama çok enderdir tanıdık biriyle tanışmak.

Heyecan, peri masalı düşlerinin peşinde koşarken bazen gerçek bir samimiyet çıkar karşına. Bazen bile olmayabilir bu. Belki sadece bir defa. Bilemezsin.

Yolda giden bir araba varsa, ve aslında güzel olan yolda olmaksa; ne gerek var o arabanın tekerine çomak sokmaya.

Sen sabah kalktığın gibi yatmazsın bazı geceler, ama o araba devam eder gitmeye. Yeter ki engel olma.

Arabalar, kutup yıldızları, penaltılar, tanışmalar. Hayat bu yüzden de "karma"karışık.

Bu karmaşanın içinde, uzanan sıcacık eli tutmak gibisi var mı?

Yok sanki...