Rüzgarlar, dalgalar, soğuk ve kürekleri...
Limanda iplerine bağlı, açıkta küreklerin emrinde.
Kayıkta güzel sefa sürülür, cefa çekilebileceği gibi. Hepimiz verniği atmış birer kayık gibiyiz aslında. Fazlası değil. Sahibinden çok bakımını bekleyen, amacından çok cakasını satmaya çalışan...
Neyiz, neden varız, zaman denizinde rotamız nasıl? Bunları düşünmeden ham ağırlığımızı ortaya koyan maddeden fazlası zaten olamayız.
Aslında hepsi bir kum fırtınasında yüzümüze çarpan kum tanesi. Neden cesaretimiz yetmiyor üstümüze gelen herhangi bir şeyle yüzleşmeye?
Neden fark edemiyoruz etrafımızdaki güzel ormanları, kuvvetle akan nehirleri, açan çiçekleri?
Sıkıldım artık yıllardır neye hizmet ettiğini anlamadığım metaforlarımdan.
"I need some change in my life" yazılı t-shirti giydiğim günden beri gerçekten ciddi değişime uğradı hayatım. Memnunum da. Ama eksik olan şey sanırım düşündüklerimden farklı.
Aslında hayatın ne kadar değiştiğini düşünsek de,
Hayat eskiden neyse; şimdi tam da o.
