Hayat ne kadar da karmaşa...Evet bi hayat yolumuz var..Bazen son derece aydınlatılmış , ışıklarla dolu bir yol ; bazen ise direksiyonu tamamen bıraktığımız 6.hislerimizle tahmini bir şekilde ilerlediğimiz o büyüleyici , sonuna bir şekilde vardığımız ama vardığımızda fark edemediğimiz yol..
Hayat bir yol mudur , yoksa labirent mi ? Yoksa sadece bizi nereye götüreceğine karar veren , seçim hakkı tanımayan bir boru mu..
Hayatta oyuncu muyuz , yönetmen miyiz ? Yoksa ne için koşuşturduğunu anlamayan bir set işçisi mi..
Günlük hayattaki bir sürü önemsiz şeye anlık şekilde takılıp kalıyoruz , oradan oraya atlıyoruz ki nereden geldiğimizi , nereye gideceğimizi unutuyoruz..Ne için gittiğimizi de..
Bazen kimi sevdiğimizi bile unutuyoruz..Bizi kimin sevdiğini de..Anlamsız şeylerin peşinde koşarken en yakınımızdakinin gözyaşı bile bizi kendimize getiremiyor..
Bazen o kadar çok şey istiyoruz ki , hepsini düşünürken neyi niye istediğimize bile karar veremiyoruz..
Çok haksızlık yaptığımız da oluyor, haksızlığa uğradığımız da..
Yaptığımız hataları ne güzel de tekrarlıyoruz yeniden..Bu son oldu dediklerimizin kaçını son kez yapmış bulunuyoruz ki ?
Bazen arkadaşlarımızdan ayrılıyoruz..Yeni arkadaşlarımız oluyor..Peki yeniler eskilerin yerini tutabilecek mi ? Beraber geçirilen zamanlar , paylaşılan onca şey kağıdın üzerindeki mürekkebin suya düştüğündeki gibi akıp gidecek mi ?
Bundan sonra da şimdiye kadar olduğumuz kadar şanslı olacak mıyız ki ?
Ama bütün bu kaygıları , karmaşayı bir tarafa atıyoruz da her sabah güneşin doğuşuyla yepyeni ümitlerle uyanıyoruz ya..İşte hayatın bitip tükenmek bilmeyen enerjisi de buradan geliyor..Bir şekilde mutlu olmayı becerebiliyoruz ya..Çok şükür..
Öleceğimizi bile bile hiç ölmeyecekmişiz gibiyiz ya..Daha ne :)))
KazımCanULAŞ
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder