Dost(luk)

İstanbul bugün gençleşmiş , sanki biraz kilo almış ama daha enerjik..Daha umutlu olmuş bugün İstanbul..Bir kıtası diğer kıtasını özlemiş sanki hiç görmemişçesine..Köprüler yetmez olmuş ; sanki hiç iki yakayı bir araya getirememiş gibi bir türlü beğendirememiş kendini gecenin bir yarısı..Mavi ışıldamayı görmüş o gece bir yaka diğerindeki..Eskiden alışık olduğu fakat uzun süre sonra ilk kez gördüğü o ışıldamayı..Çocukluğunun gençliğinin ışıldamasıymış o , hani içinde muzip bir gülümseme içeren ve kahkaha seslerinin gölgesindeki o ışıldama..

Çim sahada topa vurmakmış , bazen el sıkışmak , bazen sarılmak , bazen basit bir oyun konsolunda uzun zaman geçirmekmiş..Formlarıymış bu dostluğun ama farketmek bir o kadar güçmüş..Yıllarca aynı havayı soluyabilmeyi özlemekmiş dostluk ama o havadan çok uzaklardayken o kokuyu koklamakmış aslında..Dostluk dediğin bir kelime değilmiş sadece, evinde kalmasıymış sen onun kalmasının değerini gerçekten bilmemene rağmen..Sıradan bir kahvaltıda vişne reçelini ekmeğine yorgun ama huzurlu bir şekilde sürerken, onun dediklerini pür dikkat dinleyebilmekmiş dostluk..

Dostluk dediğin beraberce samimi zaman geçirebilmekti belki de değerini bildiğin sürece..Değerini bilmeyi öğrenebilmek ise belki dost olma yolunda alınması gereken en önemli dersti..

Edip Cansever'in de dediği gibi ; adam bakır kaseye çiçeklerini koymuş , pencereden gelen ışığı koymuş , ekmeğin havanın yumuşaklığını koymuş , ne yapmak istiyormuş işte onu koymuş , uykusunu uyanıklığını koymuş , açlığını tokluğunu koymuş masaya adam..Adam sadece bunları değil birsürü şey daha koymuş o masaya ama uzatmayayım..Masa da masaymış ama , bana mısın dememiş bu kadar yüke ; bir iki sallanıp durmuş..Ama adam da ha babam koyuyormuş..

İşte Edip Usta da söylemiş ya..Bazen dost , dost ; dostluk da dostluk olacak..Bana mısın demeyecek..Öyle olması lazım..Bir iki sallanabilir ama yerinde duracak..