Babam, Arabalar ve Kuşlar

Bu gece gözümü kapadım, kulağımı açtım biraz. Gecenin karanlığı çökmüştü odanın içine. Uyumanın vaktiydi belki ama sırası değildi sanırım.

Gözümü kapadım, kulağımı açtım. Hafif yaza çalan bir bahar gecesi. Balkon kapısından gelen serinlikle beraber sesler de geliyor. Kapatamadım kulağımı seslere karşı. Oldukça sıradan seslerdi oysaki bunlar. Çevre yolundan geçen arabaların sesiydi. Kamyonlar, otobüsler, arabalar... Göremiyordum hiçbirini yatağıma sinmiş bu sesleri merakla dinlerken. Gözlerim daha da sıkı sıkı kapandı. Duymak güzeldi geçen arabaların sesini. Tanıdıktı. Bir şeyler anlatıyordu sanki. Eski günlerden bahsediyordu. Geçmişe gittim. Zaman makinesi oldu bu sesler bana. Sanki babam hayattayken hep beraber gittiğimiz tatiller anlatılıyordu. Gece yolculukları. Arabanın güvenli arka koltuğunda uykulu fakat tatile gitme heyecanıyla birlikte yarım yamalak duyulan sesler. Yanlarından geçiyorduk kiminin, kimisi bizim yanımızdan. Sesler benziyordu birbirine. Kimisi daha gürültülü.

Eski günleri anlatıyor bu gece sesler bana. Geçen araba sesleri. Uzun uzun sesleri geliyor, hiç bitmiyor bu arabalar. Bu gece bana çocukluğumdan biraz daha bahsetmelerini istiyorum. Tatile gittiğimiz zamanları anlatsın bu gece arabalar. Sadece arabalar da değil, evimizin etrafındaki kuşlar da muhabbete dahil oluyorlar. Sanki kulak misafiri olmuşlar arabaların bana anlattıklarına. Hatırlıyorlar babamı onlara sabahları verdiği ekmeklerden. Nasıl da toplanıyordu yüzlercesi her sabah babam onlara ekmek verecek diye. Kuşların sesleri de ahenk katıyor geceye.

Anlatsınlar istiyorum. Diğerleri de anlatsın. Kim bana çocukluğumun o bahar kokulu anılarını hatırlatabilirse, anlatsın istediği kadar. Elimden kaçırdığım uçurtmayı üzülmemi istemediği için yakalamaya çalışmıştı babam. Uçurtma takılmıştı bir ağaca ve babam geri getirmişti uçurtmayı. O ağaç da anlatabilse keşke. Lunapark çalışsa gecenin bir vakti de, oradaki sesler de bir şeyler anlatsa. Üzerinden inene kadar babamı izlediğim o oyuncaklar konuşabilseydi, onlar da anlatırlardı.

Herkesin anlatabilecekleri vardır. Ama arabalar ve kuşlar her şeyi o kadar iyi hatırlıyorlar ki, ben bile şaştım. Bana hatırlattıkları için onlara minnettarım.

Gözlerimi kapadım iyice, kulaklarımı açıyorum.

Bu gece arabalar ve kuşlar ile konuşacak çok şeyim var.